می کده

داخل باغ دلش چوب و مترسک دارد

دور خود حصاری از برجک و تیرک دارد

همه را به چوب بد بینی خود تارانده

دامن هر کسی از منظر او لک دارد

هر که اطراف خودش دیده خیانت کرده

بی خودی نیست به چشمان خودش شک دارد

گوشش از نصیحت اهل محل کر شده است

توی گوشش پنه ای به جای سمعک دارد

نمره ی عاشقیش همیشه مردود شده

داخل برگه ی امتحانیش  تک دارد

گفته خاکستر یک عشق به بادش داده

طفلکی  عشق به انبار عروسک دارد

....

این روز ها که حال دلم رو به راه نیست

فرمانده ای شدم که کنارش سپاه نیست

من جنگلم ولی ، نه درختی ، نه میوه ای

حتی درون برکه ام عکسی ز ماه نیست

گم کرده ام دل خود را که مدتیست

کارم به غیر گشتن انبار کاه نیست

من بیــــن دوسـتـــان قریــبم غریـــبه ام

شب هم به قدر حال خرابم سیاه نیست

هر جای قلب سنگیشان را که گشته ام

سنگی صبورتر از این سنگ چاه نیست

غزل (غزل۶۹)

با دیدنت گل از گل مردی شکفته است

مردی که بقچه اش پر حرف نگفته است

لب روی لب کشیده غمش را تمام عمر

رازش میان قل قل قلیان نهفته است

باور نکرده کسی هر زمان که گفت

فکر تو را شبیه خاطره های تو رُفتِه است

امروز حال و هوای دلش جور دیگری است

از شهر داستان آمدنت را شِنُفتِه است

یک خواب خوش ندیده ولی بعد  دیدنت

دیشب کنار قبر تو آرام خفته است

غزل (غزل 68)

در بین های و هوی خیالات باطلم

بیرون نمی رود غمت از گوشه دلم

افتاده عکس روی تو در فال قهوه ام

تا کور تر شود گره ی کور مشکلم

تزئین رو نمای تو با سنگ مرمر است

من خانه ای بنا شده از خشت و کاگلم

خندیدنت برای "پیم " مثل زلزله است

با لرزش لبان تو ارکان منزلم ....

مانند قایقی که هم اورد موج بود

صد تکه می رسد به صدف های ساحلم

تا خاک پای کشتی ده باد بانتان

باشد تمام هستی  بی قدر و قابلم

 .....

خسته ام از تو و از عشوه ی در رفتارت

به ستوه آمدم از دست ادا اطوارت

همه گفتند تو از جنس طلایی اما

تو مسی ، آب طلا ریخته بر رخسارت

دوره گرد است دلت ،مثل دلی خانه به دوش

پیش هر غریبه ای بوده دل بی چارت

سکه ی اشک تو از چشم همه افتاده

قیمتی نیست دگر، اشرفی و دینارت

ما که رفتیم ولی زاغک بالای درخت

با دو تعریف نیفتد دلت از منقارت