می کده

غزل (غزل 106)

قلبی که برای دل تو دل نگران بود

تا خرد شدن  با دل تو هم ضربان بود

از زخم سخن گفتم و از زخم شنیدم

هم دردی این قوم ففط زخم زبان بود

در پرده نگاهم همه ی راز مرا گفت

چیزی که عیان بود چه حاجت به بیان بود

تهمانده ی احساس مرا گریه زمین ریخت

میراث من از عشق همین بار گران بود

سخت است بمانی و نرنجی و نمیری

آن وقت که حوای تو سهم دگران بود