می کده

غزل (غزل 129)

آئینه تزئین شده با شیشه و کاشی

روبند بینداز که مشکل نتراشی

تو علت لرزیدن دست و ،دل شهری

معلول تو است این همه جنجال وحواشی

تغییر زمان تابع نسبیت محض است

فرق است اگر باشی و وقتی که نباشی

در راه رسیدن به تو از عقل گذشتم

از عقل که  نه خیریه ی سنگ تراشی

تنهایی من کاخ مخوفیست که شاید

با زلزله ی عشق تو گردد متلاشی