می کده

غزل (غزل 147)

گر چه حس کرده جهان رابطه ی سرد تو را

سعی کردم که نگویم به کسی درد تو را

عشق، تهمینه ی آبستن  تقدیر تو بود

ساخت از جنس هم آغوش هم آورد تو را

بید مجنون دلت عاشق مویی شد و بعد

برگ هایت همه کردند شبی طرد تو را

آب بودی و پی هر  که دویدی نشنید

لحظه ی رد شدنش ، خواهش برگرد تو را

قصه ی عشقی و ای کاش کسی درک کند

وسعت بی کسیه شخصیت مرد تو را