می کده

غزل (غزل ۵۳)

دلگیرم و دلتنگم و دل سرد و دل آشوب

فر مانده ی شرمنده ی یک لشگر مقلوب

فرعون به گل مانده ی افسانه ی نیلم

هر بار شود گوشه ی چشمان تو مرطوب

شیرنی خرما ، عسل و شهد زیاد است

اما نه به اندازه ی  لبخند  تو مطلوب

چشمان تو فیروزه  و لبهات عقیق است

احسنت به دستی که تراشیده تورا خوب