می کده

غزل (غزل ۵۸)

عشق تلفیق شکر با نمک بسیار ست

طعم شیرین رسیدن به هم و شور شکست

خاک در خواب نمیدید که آدم بشود

آب عاشق شد و با پیکر او پیمان بست

چشمه باریدن کوه است که ثابت بکند

در دل سنگ تو هم جام بلورینی هست

کفن برف که سوغات زمستان باشد

هدیه ی عشق به ما بود که در قلب نشست

قیمتی  نیست دلم  تا که تعارف بکنم

دل من میوه ی کالیست که رنگش سرخ است

علت سرخی  پایز ، نه مستییت ، نه عشق

جای سیلی خوردن از باد است و سنگینی دست