می کده

خسته ام از تو و از عشوه ی در رفتارت

به ستوه آمدم از دست ادا اطوارت

همه گفتند تو از جنس طلایی اما

تو مسی ، آب طلا ریخته بر رخسارت

دوره گرد است دلت ،مثل دلی خانه به دوش

پیش هر غریبه ای بوده دل بی چارت

سکه ی اشک تو از چشم همه افتاده

قیمتی نیست دگر، اشرفی و دینارت

ما که رفتیم ولی زاغک بالای درخت

با دو تعریف نیفتد دلت از منقارت