غزل (غزل۷۳)

 

جای جای گونه ام از شوق دیدارت تر است

 

خاک های  خیس و باران خورده عطرش بهتر است

 

این تضاد فلسفی من را روانی می کند

 

این که زیبا بودنت نسبیست ، فکری مصخر است

 

نقش ابروهای تو بر صفحه ی پیشانیت

 

شکل نور آذرخشی روی سطح مرمراست

 

رنگ سرخ غنچه ی لبهات و خال گونه ات

 

دانه ی سرخ انارو تکه های گلپر است

 

قاب عکس شیشه ای با عکس هایت جان گرفت

 

هر که با این معجزه ایمان نیارد کافَراست

پ.ن ۱: سال نوتون مبارک

پ.ن ۲ : اگر تو سالروز تاسیسش به روز نشد شرمنده تولد وبلاگم مبارک