می کده

بوسیده لب تیـغ  تمـام بدنــش را

پوشانده گل سرخ قَدِ پیرهنش را

چرخیده نگاه همه با دیدن رویش

چرخانده بلاهای سر یاسمنش را

دل بسته به چشمان زلالی که نموده

نذرنظر دوست تن بی کفنش را

چون شمع شد از پارگی مَشک و میخواست

با آب شدن چاره کند سوختنش را

هر چند که افتادنش از اسب بعید است

افتاد و نیده است کسی پا شدنش را

طوفان زَدِ بی برگ شده قامت "سرو" ش

سخت است که بر شانه بگیرند تنش را

....

التماس دعا