می کده

غزل (غزل ۸۵)

آرام شد از دیدن آرامش چشمات

قلبی که به هم ریخته با سردی آوات

جان داده به من لب به لب و بوسه بوسه

قلیان که ذغالش شده چون سرخی لبهات

نقاشی مینایتور زیبای هراتی

انگشت به لب کرد مرا خنده زیبات

سر مست شدو گیج شدو منگ و خراب است

هر صید که افتاده به دام تو و رویات

حرفی نزد از تلخی چون زهر شکستش

این مرد که با کیش نگاه تو شده مات